    |
Mijn naam is Bianca Breemer, ben 40 jaar, getrouwd en heb 2 kinderen. Jesper van 8 jaar en Floris van 6 jaar. Ondanks dat ik redelijk goed in conditie ben, is afgelopen keren gebleken dat deze wandeling een ultieme uitdaging is. Het is weer een heel andere tak van sport. Mijn motivatie om hieraan voor de vijfde keer (in 2008 als vrijwilliger en in 2009, 2010, 2011 en dus 2012 als wandelaar) mee te doen, komt vooral voort uit het feit dat ik zelf momenteel in de kwetsbare leeftijdsgroep zit. Zeker met twee kleine kindjes ben je daar toch wel eens mee bezig. Mijn oma is overleden aan de gevolgen van borstkanker. En toen ik 23 jaar was, kwam ik er ook achter dat ik een bobbeltje in mijn borst had. Gelukkig was dit goedaardig, maar ik ken de spanning die er is als je op een uitslag zit te wachten. Mijn opa is overleden aan longkanker en ook huidkanker komt bij ons veel voor in de familie. Daarnaast heb ik om mij heen veel lieve mensen die deze akelige ziekte hebben momenteel. En zelfs een klein, maar heel dapper meisje Thordis is afgelopen jaar overleden op de leeftijd van drie jaar aan deze vreselijke ziekte. De kracht die zij getoond heeft de afgelopen jaren heeft mij gedragen door de wandeling afgelopen jaar. En haar zal ik altijd in mijn hart meedragen... Ik heb de hoop dat als er een cure te vinden is voor borstkanker, dat het op korte termijn ook inzetbaar is voor andere vormen van kanker. Vandaar dat ik erg gedreven ben om zo veel mogelijk geld op te halen en de wandeling te lopen! In de maand oktober koop ik altijd het blad van Pink Ribbon en veelal nog wat kleine spulletjes via de site. Zo kwam ik ook terecht op de website van Stichting A Sister's Hope en las dat ze nog medewandelaars nodig hadden voor de 60K Walk 2008. Ik bedacht me dat ik hier absoluut wel voor moest gaan trainen dus te laat om nog mee te doen. Ook zag ik dat ze vrijwilligers zochten voor diverse activiteiten rondom de wandeling. Weer dacht ik te laat te zijn, maar gelukkig konden ze mijn hulp nog heel goed gebruiken. Dus ik was ingedeeld op pitstopteam 2. Echt een geweldig leuk en gezellig team. Door deze twee dagen mee te helpen, spreek je uiteraard ook een aantal van de lopers. Wat een sterke mensen! Ik zal niet teveel in details gaan hierover. Dat moet je meemaken! Ik vond mezelf dus 'een watje' als ik niet het volgende jaar zou gaan meelopen. Een dame uit een vorig team heeft mij hier dus aan gehouden! Gelukkig! Want naast de wandeling, moet er veel geld opgehaald worden en hoe meer, hoe beter!!!! Het team 2009 was genaamd Team Follow Us. Vanaf 2010 hebben wij ons hernoemd naar Team Spijkenisser Sisters. We wilden graag binnen onze eigen gemeente naam maken. Als iedere stad of ieder dorp zijn eigen team krijgt ooit, dan kunnen we op deze manier de Stichting A Sister's Hope heel bekend maken. Maar uiteraard daar buiten hebben wij uw hulp ook hard nodig. Maar mochten meer mensen denken: goh wat een leuke en zeer nodige uitdaging. In ons team is altijd plek voor meer gemotiveerde mensen! U kunt u natuurlijk ook individueel opgeven of als vrijwilliger. Alle hulp is meer dan welkom! |